SPV blogspot Karin: Onmacht
Karin Zwart, SPV bij KieN in Sneek, coördinerend regiebehandelaar in het team Volwassenen voor Traumabehandeling. Werkzaam oa als Systeem- en cognitief gedragstherapeutisch werker. Trauma zit in het systeem en als SPV kunnen wij binnen de behandeling daar een belangrijke schakel in zijn .
Zomaar een maandagochtend. Ik zie een vrouw van 35 jaar samen met haar partner en haar moeder. Vorige week was ik bij haar op huisbezoek en gaf ze aan; “het wil niet meer, ik weet niet hoe ik het moet doen”. Ik zag haar verdriet en machteloosheid.
Ze vertelde dat ze in de ochtend boos was uitgevallen naar haar dochtertje omdat ze bij het opstaan al overprikkeld was. Ze vond dit vreselijk, maar wist gewoon niet meer hoe ze het moest doen. Ze gaf aan, “ ik red het niet meer”. We spraken af om op korte termijn met haar partner en haar moeder te praten over hoe zij kunnen helpen om haar te ontlasten.
We zitten in mijn kamer, aan een ronde tafel. Ik vind dat fijn, het maakt een mooie verbinding, straalt meer evenwicht en gelijkwaardigheid uit. Dit geven cliënten mij ook terug. Al snel komt het verdriet op tafel, de onmacht. Haar moeder geeft aan dat ze veel zorgen heeft, angst dat ze zich wat aan doet. Mijn cliënte is bekend met bipolaire stoornis en veel angst en onzekerheid. Daarbij heeft haar vader dit ook en is hij opgenomen in een verpleeghuis met deze problematiek en Parkinson. Dit is haar angstscenario. Wanneer haar systeem hun zorg uitspreekt, ontaardt ze in boosheid. Ze voelt geen begrip. Ze ervaart dat het haar moeder allemaal voor de wind gaat, “jullie snappen niet wat er in mijn hoofd gebeurd”. Het is elke dag een strijd, ik wil het ook anders, ik wil rust, maar vind dat nergens.
Ze niet meer weet hoe ze het moet doen, dat wanneer ze haar best doet, ze over haar grenzen heen gaat. Gaat ze overdag liggen vanwege pijn en uitputting is het ook niet goed. Dat wil ze ook helemaal niet, maar ze weet dan niet meer hoe ze het moet hebben.
Wat mij diep raakt is de pijn en het diepe verdriet wat ze laat zien, het onbegrepen voelen door haar omgeving, de mensen in haar netwerk. “Ik vecht elke dag knetterhard, maar kom geen stap vooruit”. Elke dag is een hel. De continu strijd van gedachten, hele gesprekken voeren in haar hoofd, zuigen haar leeg. Het zo graag willen deelnemen in de maatschappij, iets te doen hebben, gewoon onbevangen voor haar 4 jarige dochter zorgen. Het lijkt zo vanzelfsprekend voor de meeste mensen maar voor een groot deel van mijn cliënten is dat niet zo. Ze vertaalt dit vanuit haar pijn, boosheid en vooral haar intense onmacht. Haar
moeder huilt, want ook zij voert een strijd, het is niet van een leien dakje gegaan, zoals mijn cliënte denkt over haar moeder. Ze heeft veel zorg om haar man, zorg om haar dochter. Zelf is ze opgegroeid met een positieve mindset maar het is nu kwetsbaar. Zij had het ook anders gewild. De onmacht van een moeder die zorgen heeft om haar dochter.
Het raakt mij als behandelaar, mijn emoties staan ook achter mijn oogleden, ik voel onmacht als behandelaar, omdat ik niet een passende oplossing heb en mij realiseer dat ik waarschijnlijk de zoveelste behandelaar ben. Die haar probeert weer wat rust en hoop te geven. Echter door te luisteren, erkenning te geven aan ieders verdriet, zorg, de stilte er durf te laten zijn, kunnen moeder en dochter weer verbinden met elkaar.
We zijn als behandelaar ook gewoon mens en ik ben blij dat ik als hulpverlener mijn emoties er mag laten zijn. Het blijft een maandagochtend maar toch realiseer ik mij dat het ervaren van de emoties en naast haar gaan staan, haar hopelijk een sprankje van hoop kan geven. Soms is het goed om als behandelaar even een stapje terug te doen, vertragen.
naar alle SPV blogspot
