SPV blogspot Marja: Als het werk soms met je mee naar huis fietst
Ik ben Marja Bos, begonnen als verpleegkundige in de verslavingszorg en nu werkzaam als SPV op de polikliniek bipolaire stoornissen van het Universitair Centrum Psychiatrie in Groningen (onderdeel van het UMCG). Daarnaast ben ik gastdocent bij de Hanzehogeschool in Groningen, voor de minor Sociale Psychiatrie. Ik hou van mooie verhalen en schrijven is voor mij een fijne manier om na te denken over wat ik meemaak, zowel in mijn werk als daarbuiten. Door mijn blogs probeer ik die twee werelden met elkaar te verbinden.
Het wordt alweer wat langer licht, het is niet meer zo koud als de afgelopen dagen, maar wel lekker fris als ik na mijn werkdag het UCP uitloop. Onderweg naar mijn fiets zie ik een cliënte buiten zitten, ik ken haar niet maar volgens mij is ze hier al langere tijd opgenomen. Ze zit te roken op een plek waar dat niet is toegestaan, ik heb op dat moment geen zin om er iets van te zeggen.
Het beeld van deze vrouw raakt me, ik zie eenzaamheid en uitzichtloosheid en ik voel me gek genoeg een beetje schuldig dat ik nu op weg ga naar huis en zij hier achterblijft. Ik fiets langs het ziekenhuis en kijk omhoog naar al die ramen waarachter licht brandt. Hoeveel ellende gaat er schuil achter die ramen, hoeveel verdriet, angst en lichamelijk ongemak.
Een beetje somber fiets ik naar de parkeerplaats waar mijn auto staat, een tochtje van ongeveer 15 minuten. Ik vind het doorgaans wel een fijne manier om mijn gedachten een beetje te ordenen na een werkdag. Hoe leuk ik mijn werk ook vind, soms is het ook gewoon heel pittig. Als het met een aantal cliënten niet goed gaat, kun je het daar heel druk mee hebben en toch het gevoel hebben dat je niets kunt doen. Dan zie je iemand steeds verder wegzakken in een depressie of een psychose en is er niets dat lijkt te helpen. Of iemand wordt uiteindelijk toch opgenomen terwijl diegene dat zo graag had willen voorkomen.
Soms bedenk ik dat iemand best met me mee naar huis zou kunnen om het weekend te overbruggen. Tegelijk kan ik ook een heleboel redenen bedenken waarom dat geen goed idee is.
Als het gaat over het inschatten van de veiligheid rondom suïcidaliteit kan de verantwoordelijkheid groot voelen. Gelukkig hoef ik dat nooit alleen te doen en is er altijd overleg maar het blijft toch een inschatting die je maakt en waarvan je nooit zeker weet hoe het zal uitpakken.
Inmiddels ben ik bij mijn auto aangekomen, ik zet mijn ‘muziek-waar-ik-altijd-blij-word’ playlist op en rijd naar huis. Daar staat een heerlijke stoofpot op het menu en wacht mij een weekend vol leuke afspraken. Het wordt een fijn weekend en toch merk ik dat mijn gedachten af en toe afdwalen naar het werk. Hoe zou het gaan met?
Het klinkt zo makkelijk, het is goed om werk en privé gescheiden te houden maar dat lukt niet altijd en dat vind ik ook niet erg. Ik ben een mens, geen robot die pas aangaat als ik in de buurt van het UCP ben. Op het werk is altijd ruimte om gebeurtenissen die impact hebben te bespreken, we hebben intervisie met elkaar en er is altijd een collega te vinden die een luisterend oor kan bieden.
Maar soms glippen de beslommeringen toch het gebouw uit en reizen met mij mee naar huis. En zolang dat beperkt blijft tot af en toe een weekend is er volgens mij helemaal niets aan de hand.
naar alle SPV blogspot
