SPV blogspot Karin: Zomers dilemma
Karin Zwart, SPV bij KieN in Sneek, coördinerend regiebehandelaar in het team Volwassenen voor Traumabehandeling. Werkzaam oa als Systeem- en cognitief gedragstherapeutisch werker. Trauma zit in het systeem en als SPV kunnen wij binnen de behandeling daar een belangrijke schakel in zijn .
Het is een zonnige dag in juli. Wanneer ik opsta schijnt de zon al, de temperatuur is heerlijk en er staat een lekker briesje. Als zeiler zou ik nu graag op het water willen zijn, maar mijn vakantie begint pas over drie weken.
Wanneer het warm is, boven de 25 graden, krijg ik altijd zo’n dilemma, wat trek ik aan naar mijn werk. Ik ben niet zo van de rokken en jurken. Een lange broek vind ik al snel te warm. Ik heb door de vakantie vandaag een rustige dag op kantoor, kan mijn administratie mooi bijwerken. Ik besluit een net hemdje aan te doen met een mooie korte broek.
Met mijn collega’s bij de koffie in de ochtend hebben we het hier met elkaar over, waarom kan een rokje wel bij een vrouw en zou een korte broek niet kunnen. Ik heb wel een lange broek meegenomen voor de zekerheid om bij mijn twee clientafspraken aan te kunnen trekken. Echter door de tijdstekort komt dit er niet van.
Ik verontschuldig mij eerst bij de cliënte maar dan zegt zij, “ik vind het juist fijn dat dit bij jullie gewoon kan, dat geeft een gevoel van welkom, niet te strak. Je mag zijn wie je bent.
Dit is nu net wat wij binnen onze organisatie willen uitstralen. Door persoonlijke inrichting van onze kamers, geen mantelpakken, je mag zelf koffie pakken, hoor ik vaak van cliënten; “ik voel mij hier welkom”. Dat doet mij goed. Want professionaliteit zit niet in een mantelpak, pantalon, of een korte broek.
Het zit in wie we zijn als hulpverlener en de mens er achter. Kunnen we contact maken met elkaar, horen we het verhaal van de cliënt. Ook bij deze dame geef ik ruimte aan haar verhaal. Zij wilde ook graag in korte broek komen, maar dacht dat dat niet kon. Daarmee legt zij de lat hoog voor zichzelf, ergens aan moeten voldoen.
Wanneer ik dit met haar onderzoek komt er een verhaal achter een verhaal naar voren. Haar vader blijkt als 19-jarige jongen naar Nederland te zijn gekomen nadat hij in de WOII in een jappenkamp heeft gezeten. Ik laat haar en haar zus, die bij het gesprek is vertellen. Nadien bedankt ze mij hiervoor, ze ervaart vaak dat het er niet over mag gaan. Vaak wordt het weggepoetst en terug naar diagnostiek. De dag van de intake blijkt ook nog de overlijdens dag van haar vader te zijn.
Wanneer ik even later iets uit wil tekenen op het whiteboard en er heen loop, realiseer ik mij dat ik mijn sandalen heb uitgegooid en op blote voeten loop. Mijn cliënte moet hard lachen, want ze herkent zichzelf hier helemaal in. “Ik loop ook het liefst op blote voeten. Ik merk dat ik het heerlijk vind en dat wij gelijkwaardig zijn”.
Het doet mij beseffen dat het binnen hulpverlening belangrijk is om jezelf te kunnen zijn, dat je de mens in de cliënt kan zien en je jezelf kan laten zien aan de ander. Dit geeft een relatie met elkaar waarin behandelen meer effect kan hebben. Dat je niet altijd strak in een protocol moet gaan hangen. Dat je met elkaar ook buiten de lijntjes mag kleuren om prettig te kunnen werken.
Geniet met elkaar van de zomerse dagen.
naar alle SPV blogspot
