SPV blogspot Karin: Buitengaats
Karin Zwart, SPV bij KieN in Sneek, coördinerend regiebehandelaar in het team Volwassenen voor Traumabehandeling. Werkzaam oa als Systeem- en cognitief gedragstherapeutisch werker. Trauma zit in het systeem en als SPV kunnen wij binnen de behandeling daar een belangrijke schakel in zijn .
We zijn heerlijk op vakantie met onze zeilboot, zeilen van Terschelling naar Vlieland en via Kornwerderzand naar Texel. Het plan is om via de Noordzee naar IJmuiden te gaan. De windrichting en de windsterkte zijn prima. De avond ervoor bereiden we zoveel mogelijk voor, we moeten om 05.45 uur vertrekken in verband met het tij. De nacht is belabberd. Ik slaap slecht, mijn ademhaling is van slag. Mijn gedachten gaan alle kanten op en ik zie alle stormen en gevaren langskomen.
In 2018 hebben we met onze vorige boot een naar incident meegemaakt, wat onder andere heeft geleid tot angstklachten en spanningen. Ik heb hier EMDR en later nog een keer IE op gehad. Ik heb daarna wel gemerkt dat ik zeilen bij windkracht 5 en meer, minder leuk ben gaan vinden. Daarbij, de Noordzee klinkt groot, meer wind, hoge golven. Ik heb in 2021 ook wel op de Noordzee gevaren maar toen was er bijna geen wind.
Wanneer ik maandag opsta en mijn man vraagt hoe was je nacht geef ik aan dat die klote was. Ik besef dat mijn lichaam heeft gereageerd op wat we gaan doen, wat ooit voor mij traumatisch was.
Deze bewustwording helpt mij om kalm te worden, mijn gedachten te relativeren. Mijzelf niet te veroordelen dat ik stom doe. Vanuit de ACT-gedachte besef ik dat mijn waarde is, ontspannen en met vertrouwen zeilen. De actie die dit vraagt is het aangaan en niet als het te hard waait maar uit angst in de haven blijven liggen, de gedachten om een dag later te gaan met minder wind was er zeker. Daarbij het was dan ook wat later in de ochtend, minder schemerig. Mijn gedachten vertellen mij, dan is het veiliger. Nee dat is niet zo, dat wil ik juist denken en mijn vermijdingsgedrag vult dit in.
We gaan los, de wind valt mee, neemt later toe maar blijft goede koers. De zon komt er lekker bij en we zijn steeds bezig met de goede zeilstand. Ik pak ook het stuur in handen, ondanks dat de wind toeneemt. Ik probeer te genieten en dat gaat steeds beter. Wel door de deining van het begin voel ik mij, waarschijnlijk ook door de mindere nacht, wat katterig.
Ik merk dat ik de boot onder controle heb, dat ik het niet spannend vind. Dat mijn vertrouwen groeit. Wanneer wij IJmuiden binnen lopen, gaan we met de kop in de wind liggen om de zeilen naar beneden te doen, ik merk dan pas hoe hard het eigenlijk is gaan waaien. Ik ben trots op mezelf.
Door mijn bewustwording van wat trauma in je lichaam kan doen, zoals invloed op je ademhaling, het vastzetten van je spieren, vastzetten van je maag bijv., spanning die niet verklaarbaar is, met daarnaast je gedachten die zorgen voor vermijdingsgedrag heeft de inzet van mindfulness, exposure en de vaardigheden vanuit de ACT mij geholpen.
Dit speelt natuurlijk ook bij onze cliënten. Wanneer ze traumabehandeling ondergaan en het cognitief verwerkt is, betekent het vaak dat wanneer ze het leven weer gaan oppakken ze deze ervaringen ook krijgen, zoals ik het hierboven beschrijf. Het lichaam reageert nog op de nare ervaring, gedachten blokkeren ons. Als SPV kunnen wij een belangrijke rol hebben in het proces van het weer oppakken van hun functioneren. Uitleg aan hen en hun systeem over traumasentiviteit, wat maakt dat angst er kan zijn, je iets uit de weg gaat. Inzicht krijgen in vermijdingsgedrag en exposure. Werken vanuit de ACT betekent niet dat je een probleem oplost maar dat je hen helpt om een manier van denken en doen te ontwikkelen die toepasbaar is hun leven. Wat wil je bereiken? En hoe gaat je pad er naar toe zijn?
Door mijn eigen kwetsbaarheid uit te spreken op social media kreeg ik van diverse mensen reacties dat het zo herkenbaar was, terwijl ik mij er alleen in voelde. Graag wilde ik deze ervaringen delen met jullie maar ook meegeven dat door het delen van onze ervaringen met cliënten we hen ook kunnen helpen.
