SPV blogspot Marja: Support
Ik ben Marja Bos, begonnen als verpleegkundige in de verslavingszorg en nu werkzaam als SPV op de polikliniek bipolaire stoornissen van het Universitair Centrum Psychiatrie in Groningen (onderdeel van het UMCG). Daarnaast ben ik gastdocent bij de Hanzehogeschool in Groningen, voor de minor Sociale Psychiatrie. Ik hou van mooie verhalen en schrijven is voor mij een fijne manier om na te denken over wat ik meemaak, zowel in mijn werk als daarbuiten. Door mijn blogs probeer ik die twee werelden met elkaar te verbinden.
Met een gezonde spanning lopen we naar het startvak. Mijn nichtje en ik gaan een kwart van de marathon van Rotterdam lopen. Ik heb me goed voorbereid, twee keer per week trainen, rustig opbouwen, letten op voeding en slaap. Ik ben er klaar voor!
De eerste kilometers gaan prima, al raak ik vrij snel achter op mijn nichtje. Maar dat is niet erg, het is belangrijker dat ik mijn eigen tempo loop. En dan, na ongeveer 6 kilometer, zit er he-le-maal doorheen. De energie is op, mijn benen voelen als lood en ik heb er geen zin meer in. Langs de route staat een jongetje met een hand vol kleverige winegums die hij uitdeelt. Ik neem er een paar, alle energie is welkom. Het helpt niets maar het gebaar is zo mooi!
En dan staat daar mijn lief, ik steek het parcours dwars over en geef hem een kus. Ik zie hoe trots hij op me is. Ik ben zo blij om hem te zien! Mijn broer is er ook en rent een eindje met me mee. Dit korte weerzien geeft me een enorme kick. De motivatie is terug, ik recht mijn rug en ren verder.
Langs de route roepen mensen dat ik er bijna ben, ook al voelt dat niet zo, het helpt wel.
Op de Coolsingel staan de mensen rijen dik te juichen. Ze roepen mijn naam, al kennen ze me niet. Ik voel me een kampioen als ik de finish over ga.
Soms doe je alles volgens het boekje. Je neemt trouw je medicatie, zorgt dat je vodldoende slaapt, gezond eet en drinkt en op tijd rust neemt. Dan komt er toch een omslag en slaat de depressie toe. De dagen voelen zwaar, de kleinste klusjes in huis lukken niet, je kunt er de energie niet voor opbrengen. ’s Ochtends wil je het liefst je bed helemaal niet uitkomen omdat je opziet tegen weer een lange, moeizame dag. Je kunt je niet voorstellen dat dit weer voorbij gaat en het schuldgevoel omdat je faalt als partner of als ouder is enorm. Je denkt soms zelfs dat ze misschien beter af zijn zonder jou.
Op die momenten is support zo belangrijk. Mensen om je heen die vragen hoe het met je gaat, die contact blijven zoeken ook al houd jij dat af. Mensen die je vertellen dat er echt een moment komt dat dit weer voorbij gaat, ook al zie je de finishlijn zelf nog niet. Mensen die van je houden en om je geven, ook als jij niet de beste versie van jezelf bent.
In de signaleringsplannen die we gebruiken is een onderdeel ‘wat kunnen anderen doen’ opgenomen. Hier worden vaak praktische tips opgeschreven waarvan je weet dat ze kunnen helpen, dingen die je in slechte periodes niet goed kunt bedenken.
Voor de naasten: misschien ben jij wel het jongetje met de kleverige winegums en lijkt je gebaar niet zoveel te helpen, dan nog wordt het vaak wel gewaardeerd.
Als we er doorheen zitten, op wat voor manier ook, hebben we mensen nodig die er voor ons zijn.
“The greatest strength lies not in power, but in the ability to empower others”
naar alle SPV blogspot
